6 griezelige plekken in Europa en de verhalen die er bleven hangen

Een kasteel waar de geest van een vermoorde priester zou rondwaren. Een kapel boven een vermeende ingang naar de hel. Ondergrondse gangen vol menselijke schedels. Voor een griezelige trip rond Halloween hoef je in Europa niet ver te zoeken.

Op deze zes bestemmingen ontdek je plekken met een duister verhaal. Sommige verhalen werden eeuwenlang doorverteld, andere gebeurden echt. Van een kasteelruïne in de Belgische Ardennen tot de catacomben onder Parijs: dit zijn zes uitstappen en reisideeën voor wie Halloween eens op een andere manier wil beleven.

Lees de verhalen voor je vertrekt. Dan voelt die oude kapel of donkere kasteeltrap ter plaatse misschien toch iets minder onschuldig.

1. La Roche-en-Ardenne, België

Lang geleden, in de tijd van ridders en kastelen, wilde de heer van La Roche een echtgenoot vinden voor zijn dochter Berthe. Hij organiseerde een toernooi. Wie won, mocht met haar trouwen.

De graaf van Montaigu leek al gewonnen te hebben voordat het gevecht begon. Hij was zo groot en sterk dat niemand hem durfde uit te dagen.

Tot er op het laatste moment een kleine ridder verscheen.

Montaigu lachte. Maar zijn tegenstander ontweek elke aanval. Toen de graaf zijn evenwicht verloor, sloeg de onbekende toe. Montaigu bleef dood achter.

Die avond trouwde Berthe met de winnaar.

De volgende ochtend kwamen ze niet naar beneden. Haar vader ging hen zoeken. Hij klopte op de deur van de bruidskamer. Geen antwoord. Hij duwde de deur open.

De kamer was leeg. Het raam stond open. Ver beneden lagen twee lichamen op de rotsen.

De ridder was Alix de Salm, de vrouw aan wie Montaigu eerder een huwelijk had beloofd. Volgens de legende had ze de hulp van de duivel ingeroepen om wraak te nemen. Op hem, en op zijn nieuwe bruid.

Vandaag kun je de kasteelruïne boven de Ourthe bezoeken. De geest van de dochter zou nog altijd ronddwalen. 

Suggestie: Sentiers de l'Ardenne GR14 Monschau à Sedan 275km SGR 14

2. Leap Castle, Ierland

In 1532 stierf het hoofd van de familie O’Carroll. In Leap Castle, in County Offaly, brak een strijd uit om zijn plaats in te nemen. Daarbij werden zijn twee zonen aartsrivalen. Zelfs binnen de kasteelmuren was niemand nog veilig.

De oudste van de broers was priester. Op een dag begon hij boven in de kapel aan de mis voor zijn jongere broer was aangekomen.

Hij besloot niet te wachten.

Toen de afwezige broer dat ontdekte, vatte hij dat op als belediging.

Hij kookte van woedde, stormde de kapel binnen en vermoordde hij zijn broer in het midden van de viering.

Daar had het kunnen eindigen. Maar later vertelden mensen dat ze de priester opnieuw hadden gezien. In de kapel waar hij was gestorven. 

Vandaag bestaat de ruimte nog steeds: de Bloody Chapel, de Bloedige Kapel. Het verhaal bleef eraan verbonden. Wie de trap opging, wist voortaan wie daar eerder zou zijn verschenen. 

Suggestie: Laois / Offaly / Tipperary Ordnance Survey Ireland 54

3. Houska, Tsjechië

Voordat er in de dertiende eeuw een kasteel bij Houska werd gebouwd, was er volgens de legende een opening in de rotsen waarvan niemand de bodem kon zien.

Geruchten gingen rond dat het gat naar de hel leidde.

De inwoners wouden weten of dit gerucht klopte en lieten een gevangene aan een touw in de opening zakken. 

Toen ze hem weer omhooghaalden, was hij veranderd.

De man die naar beneden was gegaan, zag eruit alsof hij tientallen jaren ouder was geworden. Wat er in die diepte was gebeurd, bleef een raadsel.

Later verrees op die plek kasteel Houska, ten noorden van Praag. Volgens het verhaal werd de kapel precies boven de opening gebouwd. De heilige ruimte moest het gat afsluiten, zodat wat beneden zat niet meer naar boven kon komen.

Vandaag kun je die kapel bezoeken. De opening zelf krijg je er niet te zien. Maar met dat verhaal in gedachten wordt het lastig om alleen naar de muren en schilderingen te kijken. Je blik gaat vanzelf naar de vloer.

Suggestie: Prague & the Czech Republic

4. Glamis, Schotland

Op een zaterdagavond zat een graaf in Glamis Castle te kaarten. Hij stond bekend als Earl Beardie en wilde maar één ding: doorspelen.

Maar middernacht naderde. Dan begon de zondag, de christelijke rustdag waarop ze niet mochten gokken. Zijn medespeler hield ermee op.

De graaf werd woedend. Als niemand met hem wilde kaarten, dan zou hij wel tegen de duivel zelf spelen.

Er werd op de deur geklopt.

Een onbekende man, helemaal in het zwart gekleed, stapte binnen. Hij wilde best een spelletje meedoen.

De graaf deelde de kaarten. Eerst verloor hij zijn geld. Daarna zijn land. Hij bleef inzetten, tot hij niets meer overhad dan zijn ziel.

Ook die verloor hij.

De volgende ochtend zaten de twee nog aan tafel. En de ochtend daarna opnieuw. Volgens het verhaal bleef de graaf doorspelen om zijn ziel terug te winnen. Zijn tegenstander had alle tijd.

Vandaag kun je Glamis Castle in Angus bezoeken. De legende werd verbonden met een verborgen kamer in het kasteel. Daar zou het spel nog steeds bezig zijn. Na al die eeuwen had de graaf blijkbaar nog niet gewonnen. 

Suggestie: Scotland Rough Guides

5. Sedlec, Tsjechië

In de middeleeuwen werden bij het klooster van Sedlec steeds meer mensen begraven. Honger, ziekte en oorlog hadden in en rond Kutná Hora talloze levens gekost.

Uiteindelijk moesten oude graven worden geopend. De beenderen werden verzameld in de benedenkapel van de Allerheiligenkerk. Zo konden ze onder de grond blijven rusten terwijl er boven ruimte vrijkwam.

Maar de botten bleven niet allemaal op hopen liggen.

Ze werden gebruikt om de kapel te versieren. In de negentiende eeuw werkte houtsnijder František Rint die inrichting verder uit. Toen hij in 1870 klaar was, hingen er slingers van menselijke beenderen. Er was een familiewapen van botten. En boven de bezoekers hing een kroonluchter, opgebouwd uit de resten van de doden.

Het waren mensen uit de omgeving geweest. Mensen die hadden gewerkt, gegeten en geslapen, totdat hun leven eindigde en hun lichaam hier terechtkwam.

Vandaag kun je de benedenkapel bezoeken en de versieringen zelf bekijken. Ze moesten de levenden eraan herinneren dat ook zij ooit zouden sterven. Daarvoor hoefde er in Sedlec niets te bewegen of te verschijnen. Omhoogkijken was genoeg.

Suggestie : Czech Republic National Geographic

6. Parijs, Frankrijk

Aan het einde van de achttiende eeuw zaten de Parijse begraafplaatsen zo vol dat ze een gevaar voor de volksgezondheid vormden. In 1780 werd Saints-Innocents, de grootste, gesloten.

Maar daarmee waren de doden niet verdwenen.

Er werd besloten om hun resten naar verlaten steengroeven te brengen. Die lagen destijds buiten de stad. Onder de grond was ruimte die boven ontbrak.

Vanaf 1785 werden de graven leeggemaakt. De botten werden ’s nachts vervoerd, om verzet van de bevolking en de Kerk te vermijden.

Bij de steengroeven verdwenen ze door schachten naar beneden. Daar wachtten arbeiders die de resten over de gangen verdeelden. Na Saints-Innocents volgden andere begraafplaatsen. De transporten gingen, met onderbrekingen, nog tientallen jaren door.

Later werden de hopen beenderen opnieuw ingericht. Schedels kregen een plaats in lange rijen, met botten erachter en ertussen.

Vandaag kun je door een deel van die gangen lopen: de catacomben van Parijs. Je volgt er een pad langs de resten van vroegere inwoners. Boven je gaat de stad verder. Beneden kijken rijen lege oogkassen uit op iedereen die voorbijkomt.

Waar durf jij naartoe?

Een uitstap naar de Ardennen of een paar dagen naar Schotland of Tsjechië? Deze plekken geven je alvast een reden om rond Halloween op pad te gaan. Trek overdag op ontdekking en bewaar de verhalen voor ’s avonds. Liefst wanneer iedereen nog even wakker kan blijven.